- وَ لا تُؤْتُوا السُّفَهاءَ أَمْوالَكُمُ الَّتِي جَعَلَ اللَّهُ لَكُمْ قِياماً وَ ارْزُقُوهُمْ فِيها وَ اكْسُوهُمْ وَ قُولُوا لَهُمْ قَوْلاً مَعْرُوفاً (5)

و اموال خود را كه خداوند وسيله‏ى برپايى زندگى شما قرار داده ، به دست سفيهان ندهيد ( ولى ) رزق و مخارج آنان را از درآمد آن بدهيد و آنان را بپوشانيد و با آنان سخن شايسته و نيكو بگوييد .

نكته ‏ها :

در روايات ، افراد شرابخوار و فاسق ، سفيه خوانده شده‏اند . «3» پس اموال عمومى نبايد در دست چنين افرادى قرار گيرد ، زيرا مال ، قوام جامعه است و سپردن هر گونه مقام و مسئوليتِ مالى به اين افراد ، خيانت به جامعه است .
امام صادق عليه السلام به شخصى فرمودند : مال خود را حفظ كن ، چون مال موجب قوام دين تو است . و آن گاه اين آيه را تلاوت فرمودند . « وَ لا تُؤْتُوا السُّفَهاءَ أَمْوالَكُمُ الَّتِي جَعَلَ اللَّهُ لَكُمْ قِياماً ... » «4»
امام باقر عليه السلام درباره‏ى معناى « السُّفَهاءَ » فرمودند : مقصود كسى است كه به او اطمينان ندارى . «5»

پيام‏ها :
1 - سفيه ، از تصرّف در مال خود ممنوع است . « لا تُؤْتُوا السُّفَهاءَ »
2- مالى كه سبب برپا ماندن جامعه است ، نبايد در اختيار سفيه باشد . « أَمْوالَكُمُ الَّتِي » ، « قِياماً »
3- حاكم شدن سفيه حتّى بر اموال خود ، ضربه‏ى اقتصادى به جامعه است و جامعه نسبت به اموال شخصى افراد حقّ دارد. « أَمْوالَكُمُ » به جاى « اموالهم »
4- در برخوردها ، به مصالح اقتصادى جامعه و رشد فكرى افراد بايد توجّه كرد ، نه عواطف و ترحّم‏هاى گذرا . « لا تُؤْتُوا السُّفَهاءَ أَمْوالَكُمُ »
5- مال و ثروت ، قوام زندگى و اهرم نظام است . « جَعَلَ اللَّهُ لَكُمْ قِياماً »
6- سرمايه نبايد راكد بماند . اموال يتيمان و سفيهان هم ، بايد در مدار توليد و سوددهى قرار گيرد و از درآمدش زندگى آنان بچرخد ، نه از اصل مال . « وَ ارْزُقُوهُمْ فِيها » به جاى « منها »
7- به ابعاد روحى و شخصيّت محرومان بايد توجّه كرد . « قُولُوا لَهُمْ قَوْلًا مَعْرُوفاً »
8- ممنوع كردن افراد از تصرّف در اموالشان ، واكنش دارد . چاره‏ى آن برخورد و سخن نيكوست . « قَوْلًا مَعْرُوفاً »